Estelle haastte zich maandagochtend de deur uit, maar moest eerst 10 minuten het ijs van de ramen van het rode autootje krabben, vooraleer ze langs de Sint-Baafskerk verdween uit mijn gezichtsveld. Daags nadien liet ze zich niet beet nemen en stond het wagentje voor me in de straat geparkeerd. Koning (ahum) Winter was die nacht ook weer langs geweest, maar het matinale zonnetje had haar best al gedaan om een vers ijslaagje te laten smelten.

Dinsdagavond – het was al donker – gerommel voor mijn deur. Handtas werd leeggehaald. Maar er gebeurde niets. Geen sleutel dus. Estelle verdween in de donkerte. Geen huissleutels in het rode autootje. Bij me inbreken dan maar. En dat zonder brokken te maken. Reservesleutel in de aanslag. Mijn voordeur ging toch open. My lips are sealed…

Vanmorgen belette een dikke laag mist mijn zicht. Het rode autootje bleef staan. De hele dag. Maar toch was het een drukte van jewelste. Estelle ‘s morgens met een boekje in de zetel van mijn salonruimte en een verse pot koffie op het kaarsentafeltje. Juist ja, het is woensdag. Daarna hop-hop-hop de fiets op om na minder dan een half uur weer terug bij me binnen te stappen.

Boven gebeurde een changement de décor. De trekbel ging. Estelle roepen: ” Een ogenblikje!”. Buiten aan mijn deur het antwoord: “Goed hoor!”. Estelle naar beneden en de deur open met een zwier. Lieke voor de deur. Kletsen en koffie. My lips are sealed… Ja, ja, ik val in herhaling.

Bezoek buiten. Estelle maakt aanstalten om mijn kelderdeur open te maken. Plots een vrachtwagen voor de deur. Estelle naar buiten. Gesticulerend naar de chauffeur. “Je moet langs achter”, hoor ik Estelle zeggen tegen de man. “Ik toon het wel even.” Nog geen minuut later staat de vrachtwagen achter het erf en spreidt hij zijn vleugels uit. Een kraan tilt stenen en ander bouwmateriaal over de muur. Ik kan al raden wat er gaat gebeuren en had trouwens al zo’n vermoeden met al dat breken de laatste weken.

Ik hoor Estelle tegen de vrachtwagenchauffeur zeggen: “Goed dat je zo snel kon komen, want zaterdag begin ik eraan.” Grrr… Fase twee, dus.

En weg was de vrachtwagen. Zo recht voor mijn neus in de richting van Sluis. Estelle haar inspectieronde kon beginnen. Is al het materiaal geleverd? Wat moet er meteen binnen? Is er wel voldoende plaats? Jeetje… Daar zeg je wat, vrije ruimte!!!

In geen tijd liggen de mortelzakken bij me binnen in de naakte rommelige aanbouw.

De rest van het materiaal blijft in de tuin staan. Toegegeven: het blijft overzichtelijk. Ik wanhoop nog niet.

Het is nog geen middag en het zonnetje heeft mijn binnenste al lekker opgewarmd. De achterbuitendeur staat open. Maar niet voor langs. Spullen uit de koelkast laadt Estelle in een tas. Achterdeur gaat op slot. En hop ze is weer weg. Ik word er zenuwachtig van. Een uurtje later – voor mij een korte siësta dus – wordt er weer gerommeld. Spullen uit de aanbouw gaan richting kelder en mijn eerste verdieping. Twee uur later weer een spurt naar de overkant van de straat om daar bij de buren binnen te stappen. Weer even rust dus. Langer dan voorzien. Als de klok van de kerk zeven keer slaat gaat mijn voordeur weer open. Lichtje aan de straat gaat aan. Boterhammetje, theetje, boekje… Muziekje! Lekker. Dan nog getokkel op de computer en nu weer rust! Slaapwel.

Vorig jaar was het muisstil bij me binnen. Kan ook niet anders met Bolle in huis. Maar Estelle was toen niet in de buurt te bekennen. Waarom er ze er toen niet was, dat is me ontgaan. Ook niet belangrijk trouwens. Dit jaar is ze er wel.

De zaterdag begon zoals vaker. Een blik op de krant, croissants, boterkoeken en koffie. Ja, mensen zijn gewoontedieren. Niets mis mee natuurlijk. Vervolgens werd ik verder in mijn blootje gezet. Achteraan nog wel. Ach, alle gekheid op een stokje. Estelle is de plaats waar vroeger de keuken en achterkeuken stond nog steeds aan het uitkleden. Toegegeven, het is geen fraai beeld. Terug naar de basis en de kans om na al die jaren een deftig te ademen.

In de namiddag – intussen had ik door dat het carnavaldag was in Aardenburg, euh… pardon Uulehat – ging mijn trekbel. Twee vrienden van Estelle stonden op de stoep met een bordje bedekt met aluminiumfolie. Geheimzinnig, niet? Het was geen zicht hoor, Estelle die mijn voordeur open deed in haar Bob de Bouwer-plunje: gescheurde jeans, kapotte kousen, bestofte fleece… Even afborstelen in mijn tuin.

Koffie zetten, met zijn drieën in mijn woonruimte met zicht op de straat. Mensen lopen buiten af en aan. Op het bordje met de aluminiumfolie liggen versgebakken zoete pasteitjes met maanzaad. Gebabbel over van alles en nog wat.

Wanneer ik buiten muziek hoor, nemen Estelle en haar vrienden stelling in op de eerste verdieping. ‘t Is fris, maar mijn ramen gaan open. Bolle is intussen gevlucht naar een andere plaats, want al dit geloop vindt ze maar niets. De computer gaat aan, de kleine boxen worden aan één van de ramen gezet en er klinkt muziek: “Wij vieren feest…”. Lieve help! Nog nooit meegemaakt. Glaasje wijn. De sfeer zit erin. In de verte verschijnt links een fanfare en komt de ene na de andere carnavalswagen voorbij. Oh neen, denk ik, straks ligt niet alleen op de stoep confetti, maar ook bij me binnen…

Deze laatste foto is mijn favoriet. Het was best een lange stoet. De avond was rustig. Carnaval in Aardenburg dus…

En dan nu ter zake. Ik heb zo de indruk dat mijn winterslaap voorbij is. Geen rustige weekends meer. Op dagen dat Estelle tijdens de werkweek thuis is, zal er weer gebroken en opgebouwd worden. Vorige week waren daar al de eerste voortekenen van. Gisteren is het pas goed begonnen. De oude keuken staat zo goed als in zijn “nakie”. Oude keukenkasten: weg. Oude werkblad: weg. Vals plafond: weg. Muurbekleding: weg.

‘s Namiddags reed Estelle in werkplunje (geen zicht hoor) met het rode autootje weg en ze was nog geen uur later terug. Uit de auto stapte Estelle en een man, ook in werkkledij. Bij me binnen en buiten in de tuin (ahum: opslagplaats) werd er gediscussieerd over nieuwe ramen, mogelijkheden om muren te isoleren, raampjes dichtmetselen, Nog een uurtje later: Estelle met man weer het rode autootje in. En nog een uurtje later: Estelle opnieuw alleen terug. Raar, maar ach…

Nadien moest een stuk van het toilet in de oude keukenplaats er nog aan geloven en werd de boel opgeruimd. Ziehier het resultaat.

‘s Avonds ging de computer aan en rolden de cijfertjes over het scherm. Verkiezingen in m’n land!

Het resultaat? Werkblad met dubbele wasbak: weg! Dunne houten bekleding tegen het plafond: weg! Al ontkoppelde radiator: weg! Houten muurbekleding (soms twee lagen): weg! Witte voorraadkasten: weg!

Wat er onder kasten en houten muurbekleding zat? Oude gele vloertegels en old fashioned behangpapier.

Deze bloemetjes zijn enig, nietwaar? Ach, waar is de tijd. Ik heb grote gaten in mijn geheugen. Kan iemand ze vullen aub?

Ontdekking van de dag: een hele grote wespennest tussen het valse plafond van spaanderplaat, isolatie en plat dak. Die foto hebben jullie nog te goed van me.

Klaar…

Nog ver van klaar…

Ergens halverwege…

Nu nog even uitdokteren welk zalfje er op moet om mijn traphuid ook levendig en soepel te houden en vitaliserend te maken. Verf, lak of was komt er in ieder geval niet aan te pas. Lijnolie dan maar?

Ogenblikje… – HATSJIE!!! – dat stof blijft maar kriebelen. Maar ‘t is nu hopelijk voor even toch weer gaan liggen. Dat afschuren van vier lagen verf en lak kruipt niet in je kleren hoor.

Ja, het is jou wellicht ook opgevallen dat ik zo stil ben. Misschien ben ik wel aan het genieten van de knusheid waarin ik me elke avond tracht te dompelen. Misschien heb ik niet zo veel zin om veel te vertellen. Misschien is het nieuwe eraf. Maar ik moet beslist nog veel vertellen.

Enkele weken geleden sloeg mijn hartje even over toen Estelle met de vraag kwam of een vorige bewoonster zich bij me van haar leven had beroofd. Estelle had dit horen vertellen door een nieuwe kennis. Ik pijnigde mijn hoofd, maar ik kan me er niets van herinneren. Een paar dagen nadien stelde ze me gerust met de boodschap dat één van de overburen wist te zeggen dat de dame in kwestie, een Française – een poos van het jaar was ze bij me, een poos van het jaar verbleef ze in Frankrijk -, wel eens donkere buien had, maar dat ze die daad niet hier, maar in Frankrijk had verricht. Een hele opluchting, mag ik wel zeggen.

Twee weken terug was er ook familie op bezoek. Ze bracht wat spullen. Oude kastjes uit de jaren 1950, die een plekje moeten krijgen in één van de slaapkamers op mijn eerste verdieping. Voorlopig is het daar nog een doolhof. Nog even geduld, krijg ik toegefluisterd.

Ja, dat nieuwe jaar ga ik in met een behoorlijk kale trap. Nog niet helemaal klaar, maar wel op de goede weg. Het gebeurde in stapjes. Eerst treden 1, 3, 5… Dan treden 2, 4, 6… En dan allemaal nog eens grondiger. De treden zijn zo goed als klaar. De rechte stukken moeten er nog uit, want dat zijn dunne plankjes en dat vindt Estelle maar niets. Daar moet behoorlijk hout tegen. Of mijn trap een nieuw kleurtje krijgt? Dat denk ik niet. Netjes “bloot”. Puur natuur dus…

Over dampen gesproken. Het spul dat op de treden werd gesmeerd, bezorgde me duizelingen. Jeetje, wat een stank zeg. Alle deuren bleven dicht, behalve mijn voordeur en een dakraam boven, dat moest zorgen voor een aangename (koude) tocht. De geur is intussen wel verdwenen. Na het uitsmeren van het produkt, leken de treden op een eeuwig besneeuwde berg gefotografeerd vanuit de lucht. “Verwijdert tot 15 lagen verf”, staat er op de verpakking te lezen. Al snel bleek dat puur bedrog. Verder dan één laag kwam het niet. De tweede verflaag en twee onderliggende laklagen bleven gespaard. Estelle moest dus nog behoorlijk krabben en schuren om tot op het blank hout te komen. Ook hier geldt: oefening baart kunst. Ik heb dus de afgelopen dagen afscheid genomen van een ander stukje geel. Onder de gele verflaag zat trouwens een groene laag. Je kan het niet gekker bedenken. Als ook de achterstukken (triplex) vervangen zijn door stukken beukenhout, dan komt er enkel een goede laag lijnolie of iets dergelijks over…

Oh ja… gelukkig nieuwjaar!

Mijn keuken heeft in ieder geval ook de test doorstaan. De vloer kraakt wat, maar dat geeft een retrogevoel. En voor het overige moet er nog heel veel gebeuren. Niet alleen opsmuk… Neen, ook nog breken en bouwen. Maar tijdens de winter belooft het rustiger te worden. De tweede winter dat ik Estelle en Bolle onderdak geef. Dat op 15 december 2009 de sleutel in de deur ging, dat herinner ik me nog alsof het gisteren was. Ja hoor, één jaar. Snel, vind je ook niet? Bijna niet te geloven…

fijn ook om te voelen dat Estelle zich thuis voelt, niet alleen bij mij, maar ook in de buurt. Buren, vrienden van hier en vrienden van verder waren er. Het gure weer buiten heeft wel wat mensen thuis gehouden, hoorde ik in de gesprekken duidelijk naar voor komen. Maar wat mij betreft was het al druk genoeg.

Het begon vanaf donderdagavond goed bij me te geuren. Eerst was zoet gebak aan de beurt, klaargemaakt in een zoemende oven. Heet zeg… Vrijdagavond volgde nog meer zoete taart, maar ook hartige quiche. Zaterdag was het vroeg dag… scones en soep zagen het daglicht. Heerlijk allemaal.

Aan het begin van de week kwam Estelle nog aanzetten met drie grote gezandstraalde ruiten, die meteen op zijn plaats werden gezet en voor een goede afscherming moeten zorgen tussen de hall en de woonruimte. Kijk maar…

Ik had er geen idee van wat dat zou worden, al had ik er wel al vaak horen over vertellen bij me thuis.

Estelle vertrouwde me vandaag toe dat ze voor de rest van het jaar gewoon thuis zou zijn. Toch wat extra beweging dus. Mijn hartje mag de hele dag wat sneller slaan terwijl mijn tuin berust onder een winters deken.

Mmm… en fijn dat ik zo veel mensen mocht ontvangen. Jullie zijn allemaal steeds welkom hoor. Estelle zal het aangenaam vinden, mocht mijn deurbel geregeld klingelen.

Inwoners van een huis noem je een familie, of soms wel families. Aangezien ik nogal aan de kleine kant ben – klein maar fijn, zeg maar – huisvest ik er eentje. Zowat een jaartje geleden trok Estelle bij me in. De eerste weken kwam daar tijdens het weekend een kat bij: Bolle. Die moet ik niet meer voorstellen. Na een tijdje bleef Bolle hier gewoon wonen. Daaruit concludeerde ik dat ze samen een familie vormde. Bolle voelt zich trouwens zeer thuis bij me. Overdag houdt ze me gezelschap. Meer dan dat… altijd. Meestal binnen, soms ook buiten in mijn thuis. Een huiskat dus.

Nadat de verhuis goed op gang was gekomen kwamen daar een hele bende – neen, dat is niet het goed woord, een gezelschap van beren, dat is een betere uitdrukking – bij; elk met een eigen karakter en snoet. Schattig… Ik moest even slikken dat Estelle ze aansprak met “jongens of dé jongens”. What’s in the name, nietwaar. De beren – excuus jongens – verhuisde al een paar keer bij me binnen. Van de woonkamer – die te stoffig werd – naar de zolderverdieping – waar het te koud werd – naar de slaapkamer – waar ze nu resideren. Hun vaste stek? Ik zou het niet weten. Het is ook niet belangrijk trouwens. Ze hebben een fraai uitzicht, door de manier waarop ze de kamer aanschouwen in een schouwburgachtige stijl neergeplant: stallen, eerste balkon en tweede balkon.

Afgelopen dinsdag kwam er een bewoonster bij. Ja hoor… Marie-José heet ze. Het is een liefje. Mooie handjes en kleine vingertjes, diepblauwe ogen, schattige sokjes, spic-en-span kleedje, frisroze sjaaltje, mutsje uit Engelse kant… Het is de pop van de moeder van Estelle. Ze moet ongeveer 55 jaar oud zijn, maar is in de fleur van haar leven. Maar ik vind Marie-José een oubollige naam? Laat me even denken…

PS Suggesties zijn welkom.

Een kwart uur nadien opnieuw een sneeuwballenbekogeling… Dit keer vielen drie mensen me aan. De twee mannen hadden versterking gekregen van een vrouw. Opnieuw het raam open (Estelle toch) en ditmaal was het raak. Gelukkig zorgde de keeperscapaciteiten van de dame des huizes voor koude nattigheid binnen. Opnieuw over en weer gelach. Opnieuw het raam dicht. Maar Estelle trok jas, laarzen, muts en handschoenen aan en repte zich naar buiten. Op de stoep ontstond een sneeuwballengevecht terwijl het maar bleef sneeuwen. Met zijn vieren verdwenen ze in de staat richting kerk. Een poos later liepen ze terug door de straat. Ja, ja, de sneeuwballen vlogen nog steeds over en weer. En Estelle verdween bijna uit mijn gezichtsveld binnen in een ander huis.

Nadat Estelle thuis kwam en het buitengevellampje – dat ze vorige week installeerde – uitdeed was de rust snel teruggekeerd. Mijn hart zoemde rustig verder. Zaterdagochtend schrok ik hoeveel sneeuw er lag. Koning Winter is er dus vroeg bij dit jaar.

Zaterdag was een drukke klusdag. Jeetje, daar komt geen eind aan hoor. Maar, het gaat toch wel de goede richting uit. Mijn woonruimte is een grote houten box geworden, die zo goed als klaar is. Schilderen blijkt iets voor later (begin volgend jaar?) te zijn. Het heeft wel iets zo’n houtlook…

Vandaag geurde het lekker in de keukenruimte: koffie, zelfgebakken brood, appeltaart, zelfgebakken ontbijtkoeken… Een fijne zondagnamiddag met Estelle op de bank met de krant en een muziekje op de achtergrond en Bolle op de andere bank, die zich af en toe uitrekt, even rondkijkt, geeuwt en weer de slaapmodus aanneemt. Wat een leventje.

Afgelopen week verhuisde ook boeken vanuit mijn eerste en zolderverdieping naar de woonruimte. De afdeling fictie krijgt er vorm. Andere boekenthema’s krijgen verdeeld over mijn kamers in de toekomst een plekje. Boeken over geschiedenis en landen krijgen een plaats op de zolderverdieping. Vandaar ga ik in de toekomst elke dag op reis door de wereld en de geschiedenis. Heerlijk…

Oh ja, om af te sluiten een actuele woonkamermuurfoto…

Ook de kat des huizes heeft zo haar rituelen. ‘s Morgens staat ze stevig op haar vier voeten op het bed om met een paar korte snerpende miauwen af te dwingen dat Estelle opstaat. “Ik wil buiten”, lijkt ze dan wel te communiceren. Maar de kat is (nog) niet de baas… Soms is Bolle onvindbaar. Niet voor mij, want ik ken alle plekjes waar ze zich neervlijt. Ik houd dan de lippen stijf op mekaar. Estelle moet maar op zoek naar Bolle. Toch laat de kat zich altijd vangen. Neen, niet letterlijk. Estelle roept haar dan. En Bolle geeft dan wel steeds toe en komt al een toegewijd huisdier af. Ik dacht dat katten een eigenzinniger leventje hebben.

De kat gaat naar buiten via mijn achterraam. Baasje doet het raam open. Bolle springt in de tuin en begint dan haar controletocht. Na een kwartiertje houdt ze het meestal voor bekeken en ze zit dan rustig te wachten om weer binnen te kunnen springen. Nu het kouder is buiten staat het raam niet meer open. Even wachten is de boodschap. Gaat het raam open, dan springt ze gezwind binnen, controleert even de brokjes in haar eetbakje, snuffelt aan haar drinkwater en wrijft met haar kop tegen een stoelpoot. Nog een korte miauw en dan hop op zoek naar een plekje om te liggen.